Analiza konwencji Rady Europy o przeciwdziałaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej

Data publikacji: 2018-11-28 21:00  |  Data aktualizacji: 2018-11-28 21:44:00


Zapobieganie przemocy względem kobiet wymaga – w myśl Konwencji – podejmowania działań na rzecz większej równości pomiędzy kobietami i mężczyznami. Przemoc względem kobiet ma być zakorzeniona w nierówności między płciami i utrwalana przez kulturę zakładającą jej tolerowanie i negowanie. W związku z tym twierdzi się w Preambule, że:

- „przemoc wobec kobiet jest przejawem nierównych stosunków władzy pomiędzy kobietami a mężczyznami na przestrzeni wieków, które doprowadziły do dominacji mężczyzn i dyskry­minacji kobiet, a także uniemożliwiły pełne usamodzielnienie się kobiet”,

- „strukturalny charakter przemocy jest uwarunkowany płcią społeczno-kulturową (gender) oraz fakt, że przemoc wobec kobiet stanowi jeden z podstawowych mechanizmów społecz­nych, za pomocą którego kobiety są utrzymywane w stosunku podległości wobec mężczyzn”.

 

W konsekwencji – w myśl założeń leżących u podstaw rozwiązań konwencyjnych – przemoc wobec kobiet jest efektem nierównych stosunków władzy pomiędzy kobietami a mężczyznami („walka płci”), warunkowanymi na przestrzeni wieków płcią społeczno­-kulturową (gender), w ramach której kobietom i mężczyznom przypisuje się specyficzne role i zachowania, wyrażające nacechowane przemocą relacje pomiędzy płciami. W tym kontekście zapobieganie przemocy ma polegać w szczególności na dokonywaniu zmian w społecznych i kul­turowych wzorcach zachowań kobiet i mężczyzn w celu „wykorzenienia uprzedzeń, zwyczajów, tradycji i wszelkich innych praktyk opartych na pojęciu niższości kobiet lub na stereotypowych rolach kobiet i mężczyzn”.

 

Jednocześnie, zgodnie z art.60 Konwencji, przemoc wobec kobiet ze względu na płeć powinna być uznawana za formę prześladowania w rozumieniu artykułu 1 ust.A pkt 2 Konwencji dotyczącej sta­tusu uchodźców z 1951 r. oraz za formę poważnej szkody dającej podstawy do przyznania ochrony uzupełniającej lub dodatkowej. Realizacja przedmiotowego obowiązku może wiązać się ze znacz­nymi obciążeniami finansowymi państwa19. Należy rozważyć, czy w dobie kryzysu i rosnących wyzwań społecznych, Polska może zaciągać zobowiązania finansowe, których beneficjentami nie będą obywatele Rzeczypospolitej Polskiej.